Beste lezer, ik zit met een ei en moet het kwijt. Ik ben de laatste tijd nogal in de ban van lichaamstaal. Wat is dat toch allemaal vandaag? Ik hou ervan om mensen te bestuderen, te classificeren – wat misschien niet zo netjes is van mij – en mezelf te overtuigen dat die persoon uiterst interessant is. Vanwaar ik die dingen zomaar eventjes haal? Ik zou het echt niet weten. Het verbale wordt soms zo overschat. Je kunt veel meer halen uit gebaren, handelingen en de uitdrukking op het gezicht van een charismatisch persoon. Ik kijk alleen maar naar mensen die iets hebben. Iets wat me aanspreekt en waarvan ik maar geen genoeg kan krijgen. Vorige week was het weer van dat. Ik zat in, wat voor mij een gezellig café is, de Vooruit. Ik weet niet wát ik juist heb met die plaats, maar er hangt een zodanig speciale sfeer, althans voor mij, dat ik er elke dag wel zou kunnen zitten.
Zoveel aantrekkelijke mensen, mijn mensensmaak, is tamelijk uitgebreid, met gevolg natuurlijk dat ik mijn oog altijd wel laat vallen op iets aanlokkelijks. Man of vrouw, oud of jong, mooi of mooi. Het maakt mij niet zoveel uit. Meestal trekt mijn oog iets opvallends aan. Vorige week kon ik mezelf weer niet bedwingen. Ik zat met een vriendin rustig iets te drinken en daar ging mijn oog weer. Ik weet niet waarom ik nu plots in het enkelvoud spreek, maar dat doet er nu niet toe. Dat ene oog van mij trok een jongeman aan die zorgeloos op zijn klavier van zijn laptop zat te tokkelen. Hij zag er vrij interessant uit. Dat vind ik van de meeste jongemannen die daar zitten. Of, dat vind ik van de meeste jongemannen die daar zitten en iets doen wat mij op dat moment uitermate aanspreekt. Hij was zo geconcentreerd en ik zat daar maar te staren. Misschien is staren een iets te groot woord, maar … ik zat heel leuk te kijken. Het typische afwenden van de blik als hij ook maar iets beweegt. Jong zijn is toch fijn, niet? Juist naast die godheid zat een man met een glas cola en een half opgegeten belegd broodje. Hij zat ons aan te staren. Maar dan echt wel aan te staren. We hadden het direct door en voelden ons wat ongemakkelijk, desalniettemin ook wat gecharmeerd. Want, hij mocht er wel wezen, die gluurder! Ik deed alsof hij mij niets kon maken en keek wat verder. In de hoek, vlak bij het raam, zat een zwartharige krullenbol, alsook heel actief bezig met te tokkelen op zijn klavier. Laptops werken bij mij denk ik erotiserend. Laptops, voorzien van een aantrekkelijke eigenaar natuurlijk. En zo kan ik maar doorgaan. Af en toe zit beweegt er dan iets en heb ik het als eerste gezien. “Wat een gestoord mens”, zullen velen nu waarschijnlijk wel denken. “Fascinerend”, denk ik dan.
Laat ik het gedeelte aan de bar even beschrijven. Daar zaten vijf knappe jongemannen samen te troepen. Heel toevallig voldeden ze allemaal aan mijn verwachtingen. Ik zal mijn eerste blik eens verwoorden. Hun kledij zat goed en zag er mooi uit. Het haar wat warrig en los en zo ook hun lichaamstaal. Ik zag, door middel van mijn derde oog, dat ze heel wat leuks te zeggen hadden. Ze zagen er geleerd uit. Jongemannen met verstand in hun hoofd en het vermogen om iets zinnigs uit te kramen. Zo mag ik het horen!
Maar om het even over een andere boeg te gooien… lichaamstaal uit zich nog het meest van al in de dans. Wat hou ik ervan om dicht tegen een door-de-muziek-opgezweept-lichaam te dansen. Dan kijk je die onbekende recht in de ogen terwijl je lichaam de rest doet. Dan dans je alsmaar dichter tegen elkaar en raak je de ander met een rondzwaaiende arm of misplaatst been eventjes aan. Geen gerichte aanrakingen, geen goed uitgekozen momenten waarop je jouw hand tien seconden op zijn schouder legt, alleen toevallige onbewustheden. Meer moet ik niet hebben om een beeld van iemand te vormen. Oppervlakkig als het dan misschien wel moge zijn, die oppervlakkigheid wordt met iets gestaafd. Lichaamstaal is hét middel bij uitstek om contact te leggen. Om iemand nieuwsgierig te maken, te prikkelen, te charmeren, in te pakken en er daarna mee gaan lopen !
0 reacties:
Een reactie plaatsen