De eerste foto's van de shoot met Debbie:
zaterdag 16 juli 2011
10 days off dag 1
Tijd om mijn blog wat te onderhouden. Ik moet nog altijd mijn verslag van Amsterdam posten, ik heb ook al een reisje naar La Graciosa en Lanzarote geboekt, reggae geel staat genoteerd en 10 dagen Kroatië zitten er ook al in.
Vannacht naar 10 days off geweest. Hier heb ik echt máánden naar uitgekeken. Geen herexamens (joepie) én eindelijk na máánden stilzitten nog eens een feestje. Het was géweldig. Maar ik denk dat u wel al weet welk soort feestjes mij kunnen bekoren.
Wat zijn de gewoonlijke ingrediënten?
Heel veel schoon volk.
Heel veel écht schoon volk.
Rugpijn.
Toch niet non-stop dansen, ik word ook al eens moe.
Heel veel zweet.
Heel veel colaatjes en watertjes.
Wat waren de ingrediënten van vannacht? Eén toiletbezoekje.
Veel handkusjes van onbekende schoonheden.
Mensen met roots uit Macedonië - Kadir was de naam.
Een man wiens vriendin in Bulgarije zit.
Een jongen uit Torhout.
Jonas van Mumbai Science die mij persoonlijk kwam begroeten, een handkusje gaf en "Jij bent diegene die me op jouw blog gezet heeft hé" zei.
Sigi
Mumbai Science
Boris Dlugosch - kende ik niet - súper
Dr. Lektroluv - again - maar ik word hem nog niet beu
Sound of stereo - als mooie afsluiter
Zottigheden
"Neen, ik ben niet dronken"-uitspraken
Om acht uur 's morgens sprong het licht aan.
Een tram richting station - een praatje met een Jonas - een jongen die volgend schooljaar psychologie zal studeren - en zijn vriend die niet zo spraakzaam was.
Jonas en zijn vertellementjes over electro, festivals en blablabla. Annelies die mooi knikte en lachte. Jonas die ook súper goed kon dansen.
In de regen stappend naar huis.
Douche.
Boterkoeken halen.
Koud hebben, toch niet echt moe zijn.
Maar nu toch het bedje induiken because tonight I'm doing it all over again :)
Vannacht naar 10 days off geweest. Hier heb ik echt máánden naar uitgekeken. Geen herexamens (joepie) én eindelijk na máánden stilzitten nog eens een feestje. Het was géweldig. Maar ik denk dat u wel al weet welk soort feestjes mij kunnen bekoren.
Wat zijn de gewoonlijke ingrediënten?
Heel veel schoon volk.
Heel veel écht schoon volk.
Rugpijn.
Toch niet non-stop dansen, ik word ook al eens moe.
Heel veel zweet.
Heel veel colaatjes en watertjes.
Wat waren de ingrediënten van vannacht? Eén toiletbezoekje.
Veel handkusjes van onbekende schoonheden.
Mensen met roots uit Macedonië - Kadir was de naam.
Een man wiens vriendin in Bulgarije zit.
Een jongen uit Torhout.
Jonas van Mumbai Science die mij persoonlijk kwam begroeten, een handkusje gaf en "Jij bent diegene die me op jouw blog gezet heeft hé" zei.
Sigi
Mumbai Science
Boris Dlugosch - kende ik niet - súper
Dr. Lektroluv - again - maar ik word hem nog niet beu
Sound of stereo - als mooie afsluiter
Zottigheden
"Neen, ik ben niet dronken"-uitspraken
Om acht uur 's morgens sprong het licht aan.
Een tram richting station - een praatje met een Jonas - een jongen die volgend schooljaar psychologie zal studeren - en zijn vriend die niet zo spraakzaam was.
Jonas en zijn vertellementjes over electro, festivals en blablabla. Annelies die mooi knikte en lachte. Jonas die ook súper goed kon dansen.
In de regen stappend naar huis.
Douche.
Boterkoeken halen.
Koud hebben, toch niet echt moe zijn.
Maar nu toch het bedje induiken because tonight I'm doing it all over again :)
donderdag 23 juni 2011
Jahaaah! Ik ben terug. Amai, het is een maand geleden dat ik hier nog iets geschreven heb. Examens hé. Ze zijn goed gegaan, buiten ééntje (van de vijf). Maar ja, we zien wel.
Hmm, ik ben vandaag wat te moe om uitgebreid te praten. Maar, vandaag had ik een súper dag met Aurélie, een zotte doos uit Brugge - of eerder: Lissewege. We vertrekken dinsdag samen naar Amsterdam! Jihaaa! Vandaag hebben we wat couchsurfingrequests verstuurd en nu maar hopen dat er een lieve Hollander ons coucht.
O ja: niet onbelangrijk: er is iemand nieuw in mijn leven, J., én hij heeft mijn hart volledig veroverd. Ik heb de laatste tijd veel rijmpjes geschreven, pure inspiratie die ik haal uit wat ik voel voor hem.
Om af te sluiten: een paar fotootjes van vandaag. Zot zijn doet geen zeer!
Hmm, ik ben vandaag wat te moe om uitgebreid te praten. Maar, vandaag had ik een súper dag met Aurélie, een zotte doos uit Brugge - of eerder: Lissewege. We vertrekken dinsdag samen naar Amsterdam! Jihaaa! Vandaag hebben we wat couchsurfingrequests verstuurd en nu maar hopen dat er een lieve Hollander ons coucht.
O ja: niet onbelangrijk: er is iemand nieuw in mijn leven, J., én hij heeft mijn hart volledig veroverd. Ik heb de laatste tijd veel rijmpjes geschreven, pure inspiratie die ik haal uit wat ik voel voor hem.
Om af te sluiten: een paar fotootjes van vandaag. Zot zijn doet geen zeer!
dinsdag 24 mei 2011
Chris Medina - What are words
Dit is het verhaal van Chris Medina, een man die meedeed met American Idol 2011. Hij is acht jaar samen met zijn vriendin die, door een ongeval, hersendood is. Jennifer Lopez barstte in tranen uit toen ze hem het slechte nieuws moest meedelen dat hij niet naar de volgende rond ging. Dit liedje beluister ik nu voor de tweede keer en de tranen vloeien uit mijn ogen.
zondag 15 mei 2011
Red Road
Een verhaal over liefhebben, koesteren en loslaten. Jackie, een vrouw wiens gezicht een donkere geschiedenis verraadt, vult haar dagen met vluggertjes met een collega, het bekijken - en tevens bespioneren – van camerabeelden uit de omgeving en met het naar huis slenteren om daar haar stille leventje voort te zetten. Veel sprankel en schoonheid lijkt ze niet te kennen, ze leeft van dag tot dag.
Tot ze op een dag een man op de camerabeelden lijkt te herkennen. Al wat we weten is dat hij in de gevangenis gezeten heeft en wegens goed gedrag vervroegd is vrijgekomen. Ze begint hem te volgen, eerst via de camerabeelden en later in realiteit. Als kijker voel je hier een zekere spanning, je weet immers niet waarom Jackie zichzelf zo opvreet vanbinnen. Verder in de film wordt duidelijk wat de relatie tussen beiden is, waarom Jackie zich in het hol van de leeuw waagt en hoe ze uiteindelijk een cruciaal deel van haar leven kan afsluiten.
Het verhaal op zich is misschien niet erg origineel, in de zin dat er geen buitengewoonlijke dingen gebeuren die het dagelijkse leven overstijgen. Maar, dit moet ook niet. ‘Red Road’ is een emotionele trip doorheen de onafgesloten hoofdstukken in het leven van Jackie. De setting is realistisch en zo hoort het ook, als het verhaal tot zijn recht wil komen. Toch wel puike prestaties en een pluim voor de hoofdrolspeelster Kate Dickie (Jackie) wiens emoties, hoe kil en verbitterd ze ook zijn, van het scherm afspatten. En diegenen die goed gekeken hebben, herkennen zeker de jongeman Martin Compston (Rickie)– al speelt hij hier maar een bijrolletje - die de hoofdrol speelde in Sweet Sixteen van de immer fantastische Ken Loach.
Tot ze op een dag een man op de camerabeelden lijkt te herkennen. Al wat we weten is dat hij in de gevangenis gezeten heeft en wegens goed gedrag vervroegd is vrijgekomen. Ze begint hem te volgen, eerst via de camerabeelden en later in realiteit. Als kijker voel je hier een zekere spanning, je weet immers niet waarom Jackie zichzelf zo opvreet vanbinnen. Verder in de film wordt duidelijk wat de relatie tussen beiden is, waarom Jackie zich in het hol van de leeuw waagt en hoe ze uiteindelijk een cruciaal deel van haar leven kan afsluiten.
Het verhaal op zich is misschien niet erg origineel, in de zin dat er geen buitengewoonlijke dingen gebeuren die het dagelijkse leven overstijgen. Maar, dit moet ook niet. ‘Red Road’ is een emotionele trip doorheen de onafgesloten hoofdstukken in het leven van Jackie. De setting is realistisch en zo hoort het ook, als het verhaal tot zijn recht wil komen. Toch wel puike prestaties en een pluim voor de hoofdrolspeelster Kate Dickie (Jackie) wiens emoties, hoe kil en verbitterd ze ook zijn, van het scherm afspatten. En diegenen die goed gekeken hebben, herkennen zeker de jongeman Martin Compston (Rickie)– al speelt hij hier maar een bijrolletje - die de hoofdrol speelde in Sweet Sixteen van de immer fantastische Ken Loach.
Two days in Paris
Two days in Paris is het verhaal van Marion, een Franstalige fotografe die in New York werkt en Jack, haar vriend met wie ze al twee jaar samen is. Marion, vertolkt door de fantastisch naturelle Julie Delpy (en tevens regisseur van deze film), weet opnieuw te verrassen en te charmeren. Alsook Adam Goldberg (Jack) zet hier zijn beste beentje voor.
Om hun relatie nieuw leven in te blazen, besluiten ze naar Venetië te gaan, maar deze reis verloopt niet zo goed en daarom nemen ze de nachttrein naar Parijs. Daar logeren ze in Marions appartementje, net een verdiep hoger dan de woonst van haar ouders. Ze verkennen de stad, het leven maar verkennen des te meer elkaar. Voor Jack, de toch wel knappe stoere bink met het kleine hartje, zit het allemaal wat tegen. De taalbarrières spelen hem parten, hij mist heel wat (geniepige) gesprekken – die in het Frans gevoerd worden – en wordt achterdochtig telkens wanneer ze een oud lief, ex-minnaar of dergelijke van Marion tegenkomen. En net dáárover gaat de film. Over liefde, ver- en wantrouwen, jaloersheid en de kracht om jezelf te blijven en je niet te laten overschaduwen door de liefde, hoe sterk die ook moge zijn.
Delpy heeft hier een meesterwerkje afgeleverd. Deze actrice speelde in 1995, samen met Ethan Hawke, al de hoofdrol in Before Sunset en knoopte daar in 2004 een vervolg aan met Before Sunrise. Beide films zijn een ode aan het leven en de moeilijkheden die daarmee gepaard gaan en ook déze film kan onder die noemer geclassificeerd worden. De film wérkt door Delpy als spraakwaterval (wat haar overigens perféct op het lijf geschreven is), de intense dialogen waar iedereen zich wel in herkent en de charme van beide hoofdrolspelers die je onvoorwaardelijk naar het scherm toezuigt. Voeg daarbij de (subtiele) humor, de taalgerateerde onduidelijkheden en de lécher la chatte – momenten en je hebt wat ze noemen een pareltje voor alle stoere mensen in deze wereld die af en toe dat kleine hartje een kans geven.
Om hun relatie nieuw leven in te blazen, besluiten ze naar Venetië te gaan, maar deze reis verloopt niet zo goed en daarom nemen ze de nachttrein naar Parijs. Daar logeren ze in Marions appartementje, net een verdiep hoger dan de woonst van haar ouders. Ze verkennen de stad, het leven maar verkennen des te meer elkaar. Voor Jack, de toch wel knappe stoere bink met het kleine hartje, zit het allemaal wat tegen. De taalbarrières spelen hem parten, hij mist heel wat (geniepige) gesprekken – die in het Frans gevoerd worden – en wordt achterdochtig telkens wanneer ze een oud lief, ex-minnaar of dergelijke van Marion tegenkomen. En net dáárover gaat de film. Over liefde, ver- en wantrouwen, jaloersheid en de kracht om jezelf te blijven en je niet te laten overschaduwen door de liefde, hoe sterk die ook moge zijn.
Delpy heeft hier een meesterwerkje afgeleverd. Deze actrice speelde in 1995, samen met Ethan Hawke, al de hoofdrol in Before Sunset en knoopte daar in 2004 een vervolg aan met Before Sunrise. Beide films zijn een ode aan het leven en de moeilijkheden die daarmee gepaard gaan en ook déze film kan onder die noemer geclassificeerd worden. De film wérkt door Delpy als spraakwaterval (wat haar overigens perféct op het lijf geschreven is), de intense dialogen waar iedereen zich wel in herkent en de charme van beide hoofdrolspelers die je onvoorwaardelijk naar het scherm toezuigt. Voeg daarbij de (subtiele) humor, de taalgerateerde onduidelijkheden en de lécher la chatte – momenten en je hebt wat ze noemen een pareltje voor alle stoere mensen in deze wereld die af en toe dat kleine hartje een kans geven.
Abonneren op:
Berichten (Atom)